در نگارش فهرست منابع:
۱. قرآن کریم، نهج البلاغه و صحیفه سجادیه در صدر فهرست منابع ذکر می شود و باقی منابع به ترتیب حروف الفبا به صورت ذیل نوشته می شود:
۲. کتاب
نام خانوادگی (نام مشهور)، نام (سال نشر )، عنوان اثر به صورت ایتالیک. (نام و نام خانوادگی: مترجم / مصحح / گردآورنده / ویراستار ...)، محل نشر: نام ناشر.
مانند:
طوسی (شیخ طوسی)، أبو جعفر محمد بن حسن (١٤٠٧ق)، تهذیب الأحکام. (حسن موسوی خرسان: محقق و مصحح)، تهران: دار الکتب الإسلامیة.
۳. مقاله
نام خانوادگی، نام (سال نشر، ماه یا فصل نشر)، عنوان مقاله، (نام و نام خانوادگی: مترجم / گردآورنده / ویراستار)، عنوان مجله / فصلنامه / مجموعه مقالات به صورت ایتالیک، دوره (شماره)، شماره صفحات مقاله.
مانند:
قربان نیا، ناصر ( زمستان۱۳۹۲)، ممنوعیت مطلق کاربست سلاح هسته ای. فصلنامه حقوق اسلامی، ۱۰ (۳۹)، ۱۱۲ - ۷۹.
در صورتی که مقاله ترجمه باشد و مترجم ،مقاله، مترجم کل مجموعه نیز باشد، نام مترجم پس از عنوان مجله / مجموعه ذکر میشود اما اگر غیر از مترجم مقاله، فرد دیگری در پدید آمدن کل مجموعه دخیل باشد، نام مترجم پس از عنوان مقاله و نام گردآورنده ویراستار ... پس از عنوان مجله / مجموعه ذکر می شود.
٤. پایگاههای اینترنتی
نام پایگاه، (جست وجو برای کلمه و عبارت مورد جست وجو)، (تاریخ دستیابی): آدرس پایگاه.
مانند:
پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار آیتاللهالعظمی خامنهای مدّظلّهالعالی (جست جو برای کلمه: تمدن نوین اسلامی)، (٨ آبان١٤٠١): https://farsi.khamenei.ir/search-result? 99,101,2,4,9,1,16 .
در استناددهی به پایگاههای اینترنتی لازم است تاریخ دستیابی به مطلب ذکر شود زیرا با توجه به روزآمدی اطلاعات این پایگاهها ممکن است مطلبی که در گذشته با جست و جو در پایگاه خاصی به دست آمده در حال حاضر در آن پایگاه موجود نباشد.